zanik mięśni uda i pooperacyjna choroba zwyrodnieniowa stawów po zerwaniu więzadła kolanowego

celem pracy było wyjaśnienie, czy zanik mięśni uda jest związany z radiologicznymi i klinicznymi długoterminowymi wynikami gojenia pierwotnego więzadła kolanowego. W Centralnym Szpitalu Uniwersyteckim w Tampere przeprowadzono reeksaminację radiologiczną i kliniczną u 61 pacjentów średnio 40 miesięcy po pierwotnej operacji ostrego urazu więzadła kolanowego. Grupa badana składała się z 26 pacjentów z wyraźnym atrofią mięśnia czworogłowego w uszkodzonym kolanie podczas obserwacji. 34 pacjentów z równym obwodem UD, służyło jako kontrola. Wykluczono jednego pacjenta. Grupy nie różniły się znacząco od siebie pod względem wieku, płci, aktywności fizycznej, rodzaju urazu więzadła, meniskektomii i czasu obserwacji. W ocenie radiologicznej zastosowano wcześniej opracowaną skalę punktową kolan, uwzględniającą jedynie zmiany spowodowane badanym urazem. Średni wynik grupy analitycznej wynosił 93.7 +/- 6.2 (Zakres 73-100) oraz kontrolki 96.2 +/- 4.0 (87-100); P mniej niż 0,05. W obu najczęstszych zmianach pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów występowały osteofity, zwapnienie więzadeł i zwężenie przestrzeni stawowej. W badaniu klinicznym pacjenci z badanej grupy byli znacznie częściej umieszczani w grupach o dobrym lub słabym gojeniu w ocenie subiektywnej, obiektywnej, Ogólnej (w każdej p mniej niż 0,001) i czynnościowej (P mniej niż 0,05). Według tego badania wydaje się, że atrofia mięśni uda odgrywa ważną rolę jako słaby czynnik prognostyczny urazów więzadła kolanowego, a zatem jest dobrym celem wysiłków na rzecz powstrzymania ciągłego pogarszania się uszkodzonego kolana. Oczywiście pourazowy proces osteoartrotyczny jest błędnym kołem: zanik uda zwiększa dynamiczną niestabilność kolana, co z kolei nie tylko rozpoczyna lub przyspiesza proces artrotyczny, ale także zwiększa-przez dyskomfort i brak użycia kolana-sam zanik.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.