the Spectrum of Tourette Syndrome and Tic Disorders: a Consensus by Scientific Advisors of the Tourette Association of America

the Spectrum of Tourette Syndrome and Tic Disorders: a Consensus by Scientific Advisors of the Tourette Association of America

Andrea E. Cavanna, M. D., Ph. D.; Keith A. Coffman, M. D.; Heather Cowley, Ph. D.; Stanley Fahn, M. D.; Martin E. Franklin, Ph. d., Donald L. Gilbert, M. D., M. S.; Tamara G. Hershey, Ph.D.; Joseph Jankovic, M. D.; Monica M. P. Jones, M. D.; James F. Leckman, M. D.; Rebecca K. Lehman, M. D.; Carol A. Mathews, M. D.; Irene A. C. Malaty, M. D.; Kevin St. P. McNaught, Ph. D.; Jonathan W. Mink, M. D., Ph. D.; Michael S. Okun, M. D.; Jan A. Rowe, Ot, OTR/L; Lawrence D. Scahill, MSN, Ph. D.; Jeremiah M. Scharf, M. D., Ph. D.; Bradley L. Schlaggar, M. D., Ph. D.; Evelyn Stewart, M. D.; John T. Walkup, M. D.; Douglas W. Woods, Ph. D.*

kluczowe punkty

  • zespół Tourette ‘ a (TS) należy do spektrum chorób neurorozwojowych, o których mowa jako zaburzenia tikowe.
  • TS i inne zaburzenia Tic nie są rzadkie. Tiki występują u aż 1 na 5 dzieci w wieku szkolnym. Niektóre zdarzenia mogą być przejściowe, podczas gdy inne będą utrzymywać się w okresie dojrzewania i dorosłości.
  • łączna częstość występowania TS i innych zaburzeń Tic szacuje się na ponad 10 przypadków na 1,000 (1%, 1:100), sugeruje, że ponad ½ miliona dzieci ma zaburzenia tikowe w USA.
  • najlepszym oszacowaniem częstości występowania TS jest 6 przypadków na 1000 (0,6%, 1:160) dzieci, co oznacza, że około 300 000 dzieci ma tę chorobę w USA (na podstawie danych ze Spisu Powszechnego z 2010 roku).
  • Obecnie nie ma wiarygodnych szacunków częstości występowania TS i innych zaburzeń Tic u dorosłych, ale oczekuje się, że będzie znacznie mniejsza niż u dzieci, ponieważ Tiki często zmniejszają się wraz ze starzeniem.
  • potrzebne są dalsze badania w celu lepszego oszacowania częstości występowania TS i innych zaburzeń Tic we wszystkich grupach wiekowych.

występowanie TS i innych zaburzeń Tikowych

zespół Tourette ‘ a (TS) jest dziedzicznym zaburzeniem neurorozwojowym, które dotyka dzieci, młodzież i dorosłych. Stan ten charakteryzuje się nagłymi, niekontrolowanymi ruchami i / lub dźwiękami zwanymi tikami.

TS jest członkiem spektrum podobnych warunków zbiorczo zwanych zaburzeniami Tikowymi. Ta grupa schorzeń obejmuje również przewlekłe zaburzenia motoryczne lub głosowe (CMVTD), które mają wiele cech i mogą być błędnie diagnozowane jako TS. Różnią się one jednak tym, że rozpoznanie TS wymaga obecności zarówno tików motorycznych, jak i fonicznych przez co najmniej 1 rok, podczas gdy obecność tików motorycznych lub fonicznych (Nie obu) przez ponad 1 rok jest wymagana do rozpoznania CMVTD. Osoby z Tiki obecne przez mniej niż 1 rok podano diagnozę tymczasowego zaburzenia Tic (PTD). We wszystkich tych warunkach, diagnoza jest ważna tylko wtedy, gdy początek tic występuje przed wiekiem 18 lat i jeśli Tiki nie są ze względu na łatwo rozpoznawalne przyczyny, takie jak problem medyczny lub zażywanie narkotyków. Co ważne, spektrum zaburzeń Tic niekoniecznie jest kontinuum pod względem ciężkości, ponieważ każde zaburzenie (np. TS) może być mniej lub bardziej dotkliwe niż inne (np. CMVTD) w grupie zaburzeń Tic.

osoby z zaburzeniami Tikowymi często mają współistniejące zaburzenia psychiczne, najczęściej zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD) lub zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). TS jest znany ze związku z koprolalią, czyli wypowiadaniem nieprzyzwoitych i społecznie niedopuszczalnych słów i zwrotów. Jednak koprolalia jest stosunkowo rzadka u osób z TS (1-2 na 10), nie jest wymagana do diagnozy i nie utrzymuje się w wielu przypadkach.

Tiki i związane z nimi objawy w tych warunkach mogą wahać się od łagodnych / nieistotnych do umiarkowanych i ciężkich, i są wyłączające w niektórych przypadkach. Rzeczywiście, wiele osób z zaburzeniami tik nie potrzebują lub szukać leczenia, podczas gdy inne wymagają wielu interwencji terapeutycznych zarządzać Tiki i objawy współistniejących warunków. Leczenie jest ogólnie uważane, gdy Tiki są bolesne, bolesne, kolidują z życia społecznego, akademickiego lub zawodowego. W razie potrzeby, strategie leczenia dla wszystkich zaburzeń Tic są takie same, i może obejmować leki i/lub interwencji behawioralnej. Leczenie chirurgiczne (tj. głęboka stymulacja mózgu, DBS) jest nadal rozwijane i powinno być rozważane tylko w przypadku najcięższych, opornych na lek przypadków zaburzeń tik.

zaburzenia tikowe nie są rzadkie

przyczyny TS i innych zaburzeń Tikowych pozostają niejasne, ale czynniki genetyczne i środowiskowe wydają się odgrywać rolę w rozwoju tych warunków. Warunki te zwykle pojawiają się we wczesnym dzieciństwie (już w wieku 4 lat), występują u obu płci (wskaźniki są 3-4 razy wyższe u chłopców w porównaniu do dziewcząt), dotyczą wszystkich ras i występują we wszystkich regionach geograficznych, w których były badane. Szacunki częstości występowania tików, TS i innych zaburzeń tików różnią się znacznie ze względu na różnice w metodach badań. Oczywiste jest jednak, że Warunki te nie są “rzadkie”, ponieważ występują z odsetkami znacznie wyższymi niż próg 200 000 osób, zgodnie z którym częstość występowania choroby musi pozostać uważana za rzadkie zaburzenie zgodnie z amerykańską ustawą o rzadkich chorobach z 2002 r.

częstość występowania TS i innych zaburzeń Tikowych

badania wykazały, że do 1 na 5 dzieci (w wieku 6-17 lat) występują tiki w pewnym czasie w dzieciństwie. Badania populacyjne i społeczne obejmują szeroki zakres danych szacunkowych dotyczących częstości występowania TS, od 2,6 do 38 przypadków na 1000 dzieci. Jednak większość badań zakończonych w ostatniej dekadzie wykazała wskaźniki między 3 A 8 na 1000. Centers for Disease Control and Prevention (CDC) zgłosiło w 2009 r.szacunki częstości występowania TS z Krajowego, telefonicznego badania, w którym zapytali rodziców, czy ich dzieci otrzymały diagnozę zaburzenia. Badanie wykazało, że 3 na 1000 dzieci ma TS, ale uważa się, że nie docenia to prawdziwego wystąpienia choroby. Ogólnie rzecz biorąc, najlepsze średnie oszacowanie Dla TS wynosi około 6 na 1000 dzieci. Częstość występowania CMVTD również jest różna, a częstość występowania mieści się w zakresie od 3 do 8 (średnio 6) na 1000 dzieci. W związku z tym łączną średnią częstość występowania TS i CMVTD szacuje się na około 12 na 1000 dzieci. Potrzebne są dalsze badania w celu określenia częstości występowania zaburzeń Tic u dorosłych, ale oczekuje się, że będzie ona znacznie mniejsza niż u dzieci ze względu na fakt, że objawy tic ustępują w późniejszym okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości.

wnioski

spektrum zaburzeń TS i Tic waha się od przejściowych tików do przewlekłych zaburzeń spełniających kryteria diagnostyczne TS lub CMVTD. Warunki te nie są rzadkie, ponieważ każdy z nich występuje z częstotliwością znacznie powyżej progu rzadkiej choroby. Przy łącznym występowaniu TS i innych przewlekłych zaburzeń Tic zagregowana częstość występowania wynosi ponad 10 na 1000 (1%, 1:100). Najlepszym oszacowaniem częstości występowania TS jest około 6 na 1000 (0,6%, 1:160) dzieci. Dlatego, na podstawie danych spisu powszechnego z 2010 roku w USA, ponad 500 000 dzieci ma przewlekłe zaburzenia tikowe (TS i CMVTD łącznie), lub ponad 300 000 dzieci ma tylko TS, w USA. Potrzebne są dalsze badania w celu lepszego oszacowania częstości występowania TS i innych zaburzeń Tic we wszystkich grupach wiekowych.

  1. rodzinny Przewodnik po zespole Tourette ‘ a. 2012. Walkup J. T., Mink J. W. and McNaught K. St. P. Tourette Syndrome Association, 2013.
  2. diagnostyczno-Statystyczny Podręcznik zaburzeń psychicznych, wydanie 5, 2013. American Psychiatric Association, USA.
  3. Bitsko Rh, Holbrook JR, Visser SN, Mink JW, Zinner SH, Ghandour RM, Blumberg SJ. (2014) a national profile of Tourette syndrome. J Dev Behavior Pediatr. 35: 17-22
  4. Freeman RD, Zinner Sh, Müller-Vahl KR, Fast DK, Burd LJ, Kano Y, Rothenberger a, Roessner V, Kerbeshian J, Stern js, Jankovic J, Loughin T, Janik P, Shady G, Robertson MM, Lang AE, Budman C, Magor a, Bruun R, Berlin CM Jr. (2009) Coprophenomena in Tourette syndrome. Dev Med Child Neurol. 51: 218-27.
  5. McNaught, KS i Mink JW (2011) postępy w zrozumieniu i leczeniu zespołu Tourette ‘ a. Nature Rev. Neurol. 7: 667-676.
  6. Scahill L, Specht m and Page C. (2014) częstość występowania zaburzeń tic i charakterystyka kliniczna u dzieci. Journal of Obsessive Compulsive Disorder. W prasie.
  1. Kurlan R, McDermott MP, Deeley C, Como PG, Brower C, Eapen S, Andresen EM, Miller B. (2001). Neurologia. 57: 1383-8.
  2. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). (2009) częstość występowania zdiagnozowanego zespołu Tourette ‘ a u osób w wieku 6-17 lat – Stany Zjednoczone, 2007. MMWR Morb Mortal Wkly Rep. 58: 81-5.
  3. Kraft JT, Dalsgaard S, Obel C, Thomsen PH, Henriksen TB, Scahill L. (2012) częstość występowania i kliniczne korelaty zaburzeń tic w próbie społecznej dzieci w wieku szkolnym. Eur Child Adolesc Psychiatry. 21, 5-13.

*współpracownicy

Andrea E. Cavanna, M. D., Ph.D., University of Birmingham, Birmingham, Wielka Brytania

Keith A. Coffman, M. D., Children ‘ s Mercy Hospitals& Clinics, Kansas City, MO

Heather Cowley, Ph. d., Tourette Syndrome Association, Inc., Nowy Jork, NY

Stanley Fahn, M. D., Columbia University, New York, NY

Martin E. Franklin, Ph. D., University of Pennsylvania School Of Medicine, Philadelphia, PA

Donald L. Gilbert, M. D., M. S., Cincinnati Children ‘s Hospital Medical Center, Cincinnati, OH

Tamara G. Hershey, Ph. D., Washington University School Of Medicine, St. Louis, MO

Joseph Jankovic, M. D., Parkinson’ s Disease Center and Movement Disorders Clinic, Bellaire, TX

Monica M. P. Jones, M. D., Syracuse Pediatrics, Syracuse, NY

James F. Leckman, M. D., Yale Child Study Center, New Haven, CT

Rebecca K. Lehman, M. D., Medical University of South Carolina, Charleston, SC

Carol A. Mathews, M. D., University of California, San Francisco, San Francisco, CA

Irene A. C. Malaty, M. D., uF Centers for Movement Disorders, Gainesville, FL

Jonathan W. Mink, M. D., Ph. D., University of Rochester Medical Center, Rochester, NY

Kevin St. P. McNaught, Ph. D., Tourette Syndrome Association, Inc, New York, NY

Michael S. Okun, M. D., University of Florida, Gainesville, FL

Jan A. Rowe, Ot, OTR/L, children ‘ s of Alabama, Birmingham, AL

Lawrence D. Scahill, MSN, Ph. D., Emory University School of Medicine, Atlanta, GA

Jeremiah M. Scharf, M. D., Ph. D., Massachusetts General Hospital, Boston, MA

Bradley L. Schlaggar, M. D., Ph. D., Washington University School Of Medicine, St. Louis, MO

  1. Evelyn Stewart, M. D., University of British Columbia, Vancouver, Kanada

John T. Walkup, M. D., Weill Cornell Medical College & New York Presbyterian Hospital, New York, NY

Doug W. Woods, Ph. D., Texas A&M University, College Station, TX

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.